Türkler, İstanbul ve Osmanlı Devleti’nin dört bir yanında temizlik kültürünü yaymak için sayısız hamam yaptılar. 17. Yy gelindiginde sadece İstanbul’daki büyük çarşı hamam sayısı 168’e ulaşmıştı.

Türk hamamlarının yapısı:
Soyunma yerleri  –  Yıkanma yerleri ( Halvet )  – Soğukluk –  Hamam (Sıcaklık) –
Isıtma yeri (Külhan)

Türk Hamamına Özgü Terimler

Tellak: Hamamda çalışan ve müşterileri yıkayan erkek kişilere denilir.

Külhan: Hamamların ısıtıldığı, kapalı ve geniş ocak

Sıcak Halvet: Külhanın üstü.

Soğuk Halvet: Külhana uzak olan yer.

Kese: Hamamlarda vücudun kirini çıkarmak için cilde sürülerek kullanılan, ipek ya da yünden yapılmış torbacıkların adıdır.

Göbek Taşı: Hamamlarda, terlemek için üzerine uzanılan ve alttan ısıtılan geniş mermer seki.

Hamam Otu: Vücuttaki gereksiz kılları almak için kullanılan, çamur kıvamına getirilip sürülen toz. Vacip.

Kurna: Hamam ve banyolarda musluk altında bulunan, içinde su biriktirilen, yuvarlak, mermer, taş veya plastik tekne.

Peştamal: Hamamda örtünmek için kullanılan ince dokuma.

Takunya: yüksek ökçeli, ağaçtan yapılmış bir tür ayak giysisi, nalın.